کرد پر استقامت

کرد پر استقامت

همان گونه که از نام این اسب پیداست قاعدتا در مناطق کوهستانی استان های کردستان و کرمانشاهان و اطراف آن ها این اسب ها پرورش می یابند. در تاریخچه تکامل اسب ایران، پیدایش اسب کرد را مستقیما به 500 سال قبل از میلاد مسیح و به اسب های معروف “نیسائی” مرتبط می دانند.

با توجه به شرایط سخت مناطق زیستگاه این اسب و انتخاب طبیعی صورت گرفته در قرون متمادی، اسب کرد را اسبی قدرتمند و پر استقامت خصوصا برای طی مسیرهای کوهستانی با مسافت های طولانی تبدیل کرده است.

خصوصیات ظاهری:

قد اسب معمولا 145 تا 155 سانتی متر

به لحاظ ظاهری این اسب شباهت هایی با اسب های عرب داشته لیکن بدن کوچکتر و در عین حال عضلانی تر و سر بزرگتر از اسب عرب دارد. چشم ها کوچک و خوابیده در صورت و گوش ها تیز و خنجری می باشد. ستیغ های برجسته گونه و سر بزرگتر نشانه های خوب متمایز کننده این اسب از اسب های عرب است. موهای یال و دم پر پشت و ضخیم و معمولا دم را افراشته نگه می دارد.

سازگاری اسب کرد با محیط های مختلف بسیار زیاد بوده و با شرایط سخت تغذیه ای و آب و هوایی به خوبی کنار می آید. رنگ بدن بستگی به تیره های آن دارد ولی رنگی که بیشترین فراوانی را دارد نیله و ابرش است.

به نظر می رسد اندام حرکتی و سم های قوی و مستحکم و نیز جثه نه چندان بزرگ و قد متوسط رو به کوتاه و نیز نفس خوب و استقامت زیاد، این اسب ها بتوانند در صورت انتخاب صحیح و آموزش های لازم، اسب های خوب چوگان تولید نمایند. اسب های کرد دارای سه تیره هستند. تیره ی جاف که بیشترین جمعیت را دارد و عمدتا نیله، نیله گلگون و ابرش هستند، تیره ی افشاری که دومین جمعیت را دارا هستند و عمدتا کهر و قره کهر می باشند و بالاخره تیره ی سنجابی که عمدتا قهوه ای، کرنگ و به ندرت سمند می باشند.

منبع: کتاب اسب و آنچه من میدانم دکتر مسعود خلیلی

پیام بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *